افزایش زنان تحصیل کرده در ایران

یه دختر خوب اولاً اصلاً پیدا نمی شه... یه دختر خوب هیچوقت زودتر از اینکه از شیر بگیرنش عاشق نمی شه، یه دختر خوب بیشتر از 3 ساعت توی حموم نمی مونه، یه دختر خوب وقتی بلد نیست رانندگی کنه چرا باید زور بزنه و با گل پسرا کل کل کنه.

یه دختر خوب توی روی مامانش وانمیسته و به خاطر قراری که داره (و سرکاره) 100000 تا دروغ نمی گه.

یه دختر خوب از مثلاً 6 ساعت وقت کلاس خودش 5 ساعتش رو نمی پیچونه.

یه دختر خوب یواشکی دست تو جیب باباش نمی کنه.

یه دختر خوب دستمال دماغ باباشو برنمی داره بندازه رو سرش مثل روسری.

یه دختر خوب به خاطر پوست و رنگ بدنش باباشو انقدر تو خرج نمی اندازه.

یه دختر خوب وقتی معنی ترانه های خارجی رو نمیدونه مجبور نیست که واسه کلاس اونا رو گوش بده.

یه دختر خوب توی قرار با پسر کلاس زورکی نمی آد و پدر کارمند بیچاره اش رو مدیرعامل و رئیس قلمداد نمی کنه.

یه دختر خوب دیگه به دختر افغانی ها حسودی نمی کنه.

یه دختر خوب وقتی از پسری خوشش اومد و داشت از حسودیش می ترکید 10000 تا عیب و ایراد روی پسر نمی زاره.

یه دختر خوب شب زود نمی خوابه که صبح زود بیدار بشه که بتونه صافکاری و نقاشی کنه.

دختر خوب برای اینکه مورد توجه قرار بگیره اسمشو عوض نمیکنه (صغرا= هانی - کبری= شانی).

یه دختر خوب از دماغ فیل نمی افته که نه؟

یه دختر خوب توی مسافرت به خاطر کسی که روش کلید کرده، باباشو توی منگنه قرار نمی ده که بابا تندتر برو!

یه دختر خوب عکسهای پسر خوشگلا مانند حمید گودرزی شادمهر عقیلی و نخ سوزن محمدرضا گلزار رو به در و دیوار اتاقش نمی زنه.

یه دختر خوب وقتی لباس آنچنانی برای خودنمایی ندارد از همسایگانش قرض نمی کند.

 

*************************************

امروزه استفاده از کرست یا "سوتین" چنان عادی است که شاید هیچ وقت از خود نپرسیده باشید چه زمانی اولین کرست به وجود آمد؟ یا در طی زمان چه تغییراتی کرده است. تاریخچه پیدایش و تحول کرست، داستانی جالب است.

 

شاید باور نکنید اما دو هزار و پانصد سال پیش از میلاد مسیح زنان جنگجوی مینوا، ساکن جزیره کرت در یونان، جامه کرست‌مانندی بر تن می‌کردند که پستان‌ها را بالا می‌برد و آن‌ها را در معرض دید قرار می‌داد.

اولین سینه‌بند، پانصد سال بعد به وجود آمد. این جامه، در جلو و تا کمر باز بود و سینه‌ها را نمی‌پوشاند. نوارهای باریک چرمی دور کمر بسته می‌شد تا پستان‌ها را گرد نشان دهد.

از 450 پیش از میلاد مسیح تا 285 پس از میلاد مسیح، یونانیان سینه‌بندی می‌پوشیدند که بالای پستان‌هایشان گره می‌خورد، اما آن‌ها را نمی‌پوشاند. از آن جایی که در آن زمان پوشیدن سینه‌بند ممنوع بود، زنان از نوارهای پارچه‌ای باریکی استفاده می‌کردند که دور پستان‌ها پیچیده می‌شد تا هنگام راه رفتن، تکان نخورند. زنان رومی همین سینه‌بند را از یونانیان گرفتند اما اسم آن را تغییر دادند. آنان دو نوع کرست داشتند، یک نوع که برای جلوگیری از رشد پستان‌ها بود و توسط دختران جوان استفاده می‌شد و نوعی دیگری که برای پوشاندن پستان‌های بزرگ به کار می‌رفت.

در قرن سیزدهم زنان لباس‌زیرهای کوتاهی می‌پوشیدند که پستان‌ها را صاف می‌کرد. کمر دامن‌ها هم تا بالای خط کمر بالا رفته بود تا معده برآمده به نظر آید و پستان‌ها، نگاه‌ها را به خود جلب نکنند. در قرن سیزدهم برای اولین بار در ویترین کرست‌فروشی‌ها نوشته می‌شد: "بزرگ‌ترها را می‌پوشاند، کوچک‌ها را نگاه می‌دارد و شل‌ها را سفت می‌کند."

در قرن چهاردهم، زیرپیراهن‌هایی پوشیده می‌شد که سینه‌ها باز هم صاف‌تر به نظر آیند. علاوه بر آن، دامن‌ها، پهن شده و یقه‌ها، بلند و چین‌دار شده بودند. در این قرن برای بالا نگاه داشتن سینه‌ها از کمربند استفاده می‌شد اما همه این کار را نمی‌کردند، چون استفاده از آن‌ در برخی از نواحی فرانسه ممنوع بود. در زمان چارلز هفتم بالاتنه با یک شال سه گوش و تورهای آهارزده پوشانده می‌شد. در آن زمان، کرست‌ها خیلی تنگ بودند و برای سلامت زنان ضرر داشتند.

در دهه 1550 میلادی زنان با انوع کرست‌های ساخته شده از استخوان نهنگ و میله‌های فولادی شکنجه می‌شدند. مروج این کرست‌ها، کاترین دو مدیسی، زن هانری دوم، پادشاه فرانسه بود که داشتن "کمر پهن" را در دربار ممنوع کرد. این کرست‌ها سفت بودند و برای بستن آن‌ها باید تلاش زیادی می‌شد. این کرست‌ها چنان سفت بسته می‌شدند که گاهی دور کمر کمتر از خود را در معرض شکنجه کرست‌های ساخته شده از استخوان نهنگ و میله‌های فلزی قرار دادند. کرست‌های فولادی به زن هانری دوم شاه فرانسه نسبت داده می‌شود، کاترین دو مدیسی که "کمرهای پهن" را در میان ندیمه‌های دربار ممنوع کرده بود. کرست‌ها سفت بودند و بستن آن‌ها به تلاش زیادی نیاز داشت و گاهی دور کمر را به کم‌تر از 25 سانتی‌متر می‌رساند. این نوع کرست تا 350 سال بعد به حیات خود ادامه داد.

در قرن پانزدهم، پستان‌ها دوباره به مرکز توجه تبدیل شدند. زیرجامه‌ها، قسمت زیرین و نوک پستان‌ها را می‌پوشاندند، اما بالای پستان برهنه و برآمده بود. در دوره رنسانس زنان قفسه سینه خود را با پارچه و دستمال‌های ابریشمی پر می‌کردند و آن‌ها را به هم گره می‌زدند تا یک خط سینه زیبا درست کنند. اما، از آن جایی که دستمال‌ها به جایی بند نبودند، گاهی منظره خنده‌داری درست می‌کردند.

در دهه 1820 ابزار "کرست‌پوشی" اختراع شد که زنان را قادر می‌ساخت با کمک یک قرقره و بدون نیاز به خدمتکاران خود را در کرست‌هایشان بچپانند. کرست‌ها در آن زمان از استخوان نهنگ، آهن یا کرباس آهاردار ساخته می‌شدند.

از سال 1850 تا 1860 کرست از مد افتاد. اما در دهه 1860 کرست، انتقام‌جویانه بازگشت. کرست‌های آن زمان چنان سفت بودند که کمر را باریک می‌کرد و قفسه سینه و ارگان‌های درونی بدن را از شکل می‌انداخت. به دنبال آن بحث درباره خطر کرست برای سلامتی آغاز شد.


در سال 1889، کرست دیگری اختراع شد به نام "آسایش". تفاوت مهم این لباس شبیه "بیکینی عهد ویکتوریایی" با کرست‌های آن زمان در آن بود که پستان‌ها به جای آن که مثل کرست‌های سنتی از پایین به بالا هل داده شوند به وسیله شانه‌ها نگاه داشته می‌شدند. اگر چه این کرست در "دپارتمان پاریس" در سال 1889 به عنوان وسیله‌ای سالم شناخته شد، اما گسترش زیادی نیافت.

در سال 1893 ماری توکک "پستان‌بند" را به ثبت رساند. این لباس شامل دو کیسه مجزا برای هر پستان بود و بندهایی که از روی شانه‌های می‌گذشتند و با قلاب بسته می‌شدند. این اولین طراحی مشابه با کرست‌های دوران مدرن بود. در سال 1912 برای نخستین بار کلمه "پستان‌بند" در فرهنگ لغت آکسفورد آورده شد.
در سال 1913 مری پلپ جاکوب از چهره‌های معروف نیویورک که از پوشیدن کرست‌های سنگین زیر لباس شب کاملاً نویش خسته شده بود، به کمک خدمتکارش، با استفاده از دستمال و روبان و سیم، کرستی اختراع کرد که پشت نداشت و با کمال تعجب، همان شب چندین سفارش دریافت کرد.

مری پلپ جاکوب پس از توجه فوق‌العاده دوستانش این کرست را به ثبت رساند. این نوع پستان‌بند بسیار سبک بود و سینه‌ها وضعیت طبیعی خود را حفظ می‌کردند. اما این کرست هم سینه‌ها را صاف نشان می‌داد. جاکوب پس از مدتی از کار در شرکت "پستان‌بندهای بدون پشت" خسته شد و آن را به کمپانی کرست وارنر برادرز به مبلغ 1500 دلار فروخت. مپانی وارنر در سی سال بعد بیش از 15 میلیون دلار سود از این کرست‌ها درآورد.

جنگ جهانی اول زنان را واداشت به بازار کار بروند. بسیاری از آنان به کار در کارخانه‌ها پرداختند و استفاده از کرست‌ دشوار بود. "هیئت صنایع جنگی آمریکا" در سال 1917 از زنان خواست تا از خریدن کرست خودداری کنند تا مصرف فلز کاهش یابد. به گفته منابع تا 28000 تن آهن از این طریق جمع شد، یعنی مقداری "کافی برای ساختن دو ناو جنگی".

در دهه 1920 کرست دوباره رواج یافت و طی دهه 1920 استفاده از آن آغاز شد. این عصر "فلاترها" (زنان جوانی که دامن کوتاه می‌پوشیدند، موهایشان را کوتاه می‌کردند، موزیک جاز گوش می‌کردند، سیگار می‌کشیدند و مشروب سنگین می‌نوشیدند و آرایش غلیظ می‌کردند و رابطه جنسی غیر جدی برقرار می‌کردند) بود و قیافه پسرانه بدون پستان مد بوjavascript:setPersian(document.getElementById('text_more'))د. وارنر یک پستان‌بند سفت صاف عرضه کرد که به جای نگاه داشتن پستان‌ها، آن‌ها را صاف جلوه می‌داد.

در اواخر دهه 1920 شرکت‌های کرست دوزی شروع به دوخت کرست‌هایی کردند که به هم وصل بودنند و دارای کاسه‌هایی در ابعاد مختلف بودند. در دهه 1930 بود که این شکل پذیرفته شد و کرست‌ها از "پستان‌صاف‌کن‌ها" به "پستان‌بندها" تغییر شکل دادند.

در دهه 1930 مد بعدی کرست‌های نوک‌دار سفتی بودند که شکل پستان‌ها را حفظ می‌کردند. به دنبال آن کرست‌هایی آمد که دارای بالشتک‌هایی بودند تا پستان‌ها پرتر به نظر آیند. زیر این پستان‌بندها، فنر بود تا سینه‌ها را بالا نگاه دارند. در سال 1935 وارنر سیستم سایزبندی کاسه کرست (از آ تا د) را به وجود آورد که هنوز هم در سراسر دنیا توسط کرست‌سازان رعایت می‌شود.

در فاصله سال‌های 1945 – 1941 مواد مورد استفاده برای کرست (پنبه، لاستیک، ابریشم و فولاد) کمیاب شد و کرست‌سازان به پارچه‌های مصنوعی روی آوردند. اولین بیکینی در سال 1946 در پاریس عرضه شد.
دهه 1960، دهه رشد جنبش رهایی زنان بود که کرست را نماد همرنگی با جماعت و بندگی می‌دانست و تظاهرات کرست‌سوزان به راه می‌انداخت. جنبش هیپی‌ها و عشق آزاد کرست را کنار گذاشت. پس از دهه 1960 نیاز به کرست دوباره پدیدار گشت.

با پیشرفت در تولید و تکنولوژی از دهه 1960 به بعد مواد مورد استفاده برای ساخت کرست‌ها سبک، مقاوم‌ و الاستیک شد. اکنون زنان برای هر فعالیت و هر محیط و در هر سنی و مرحله‌ای از زندگی از کرست خاصی استفاده می کنند، یا اصولاً استفاده نمی نکنند. می‌بینید که کرست راه درازی را پیموده است تا به شکل کنونی خود درآمده است.

/ 0 نظر / 56 بازدید